Πολιτικάντικες διαστροφές το «Παρών» και η «Αποχή»

 

του Χρήστου Γ. Χρηστίδη

Το Σύνταγμα του 1975, που ψηφίστηκε ΜΟΝΟΝ από τους 220 βουλευτές της ΝΔ, αποτέλεσε και αποτελεί τον θεμελιώδη Νόμο της μεταπολιτευτικής Ελλάδος.

Αργότερα βέβαια υπήρξαν τρεις αναθεωρήσεις με την πρώτη αυτή του 1986 να ξεγυμνώνει τον ΠτΔ από αρμοδιότητες, τη δεύτερη του 2001 να απαγορεύει τη θέσπιση ιδιώνυμων υπουργικών αδικημάτων και γενικά να απαλλάσσει τους εκάστοτε υπουργούς από τα ανομήματά τους και την τρίτη το 2008.

Η αρμοδιότητα της Βουλής να θεσπίζει η ίδια τον Κανονισμό λειτουργίας της προβλέφθηκε από το Σύνταγμα του 1975, άρθρο 65 παρ. 1.

Και έτσι φτάσαμε στο «παρών» και στην «αποχή».

Κρίσιμα νομοσχέδια, που κατά τη διάρκεια της συζήτησής τους στη Βουλή, καταδεικνύουν θεμελιώδεις ιδεολογικές και πολιτικές διαφορές μεταξύ των κομμάτων γίνονται αφορμή για θεατρικές παραστάσεις όπου οι εκατέρωθεν πρωταγωνιστές ακολουθούν το σενάριο «κρατάτε με καλά να μην τον δείρω (τον πολιτικό αντίπαλο)»  ή «τραβάτε με κι ας κλαίω». Στη φάση δε της ψηφοφορίας που ακολουθεί με έκπληξη ακούμε «αυτή τη στιγμή απουσιάζω, αφήστε το μήνυμά σας».

Πολλοί αναρωτιούνται για την αναγκαιότητα ύπαρξης διαφορετικών εναλλακτικών επιλογών στην ψηφοφορία των νομοσχεδίων που εισάγονται, πέραν του ΝΑΙ και του ΟΧΙ και απορούν για τον πολιτικάντικο τρόπο διαχείρισης των επιλογών αυτών.

Επίσης πολλοί θα επιχειρηματολογήσουν υπέρ της δημοκρατικότητας και της ελευθερίας που παρέχουν οι επιλογές αυτές, αλλά αυτά να πάνε να τα πουν και να τα εξηγήσουν στην Τρόικα και τους Θεσμούς και όχι στους εγχώριους υποστηρικτές τους, που κατά τεκμήριο «τρώνε σανό».

Τελικά η δυνατότητα και η τέχνη του «στρίβειν δια του αρραβώνος» ίσως και να είναι αναγκαία σε ένα κόσμο που έχει στη ζωή του ως δόγμα το «παρών» και την «αποχή».

Αλλιώς δεν εξηγείται το γεγονός πώς σε μια Ελλάδα, που επί οκτώ χρόνια μαστιγώνεται αλύπητα από ντόπιους και ξένους πραματευτάδες, μέσω διαπραγματεύσεων και ΜΗ λύσεων, σε κρίσιμες εκλογικές περιόδους να απέχει το 45% των ψηφοφόρων, δηλώνοντας όμως παρόντες και παρούσες στις καφετέριες και στις παραλίες και στη συνέχεια στην ανέξοδη και καταγγελτική ΜΟΝΟ κριτική, που ουδέποτε προτείνει λύσεις!

Είναι λοιπόν το «παρών» και η «αποχή» ιδεολογικό ρεύμα της εποχής και μάλιστα πλειοψηφικό; Είναι ένας τρόπος απόδρασης και συνάμα άρνησης αντιμετώπισης της σκληρής πραγματικότητας; Είναι μήπως ένα σύνδρομο ανέτοιμων κοινωνικά ανθρώπων που προτιμούν το στρουθοκαμηλισμό από τη μάχη της ζωής, τη μάχη της εξέλιξης και της προόδου; Όλοι αυτοί μου θυμίζουν την ερωτική σύντροφο, που θέλοντας να αποφύγει τα καθήκοντά της στην ερωτική κλίνη, συνεχώς προφασίζεται ότι «έχει πονοκέφαλο».

Το κοινοβούλιο όπως και να το κάνουμε  φίλες και φίλοι, είναι ο «καθρέφτης» της κοινωνίας μας γι’ αυτό και οι συντάκτες του Κανονισμού της Βουλής προέβλεψαν αυτές τις επιλογές, δίνοντας τη δυνατότητα για μαγειρέματα και δήθεν πολιτικούς ελιγμούς υψηλού επιπέδου.

Ο κομματικός «στρατός» κάθε παρατάξεως μένει με ορθάνοιχτο το στόμα, προσπαθώντας να ερμηνεύσει με υποκειμενικό και στενά κομματικό τρόπο αυτούς τους ελιγμούς, ξεχνώντας τη θεμελιώδη αρχή της Δημοκρατίας που έχει να κάνει με την ιδεολογική καθαρότητα και όχι τον ιδεολογικό «λαπά» και κρυπτόμενος πίσω από την εφεύρεση των κομματικών ηγεσιών, περί «κομματικής πειθαρχίας».

Απαιτείται αντιπαράθεση ιδεολογική, σοβαρή και αταλάντευτη, αφού τα κόμματα ΠΡΕΠΕΙ να εκπροσωπούν αρχές, ιδέες και αξίες και όχι στον καιρό των μνημονίων να λένε ΟΛΟΙ «είμαστε ΠΑΤΡΙΩΤΕΣ ΚΑΙ όλοι ΘΕΛΟΥΜΕ ΤΟ ΚΑΛΟ της Πατρίδας» και τελικά να καταλήγουμε στη λέζα του ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΤΑ ΦΑΓΑΜΕ……….

Συμφωνίες αντίθετων ιδεολογικά παρατάξεων μπορούν να υπάρξουν μόνον στη βάση κοινώς αποδεκτών γραπτών και δημοσιευμένων κειμένων αρχών, με συγκεκριμένο σκοπό και χρόνο διάρκειας. Αυτό ναι, είναι έντιμο, καθαρό και υπόκειται σε έλεγχο από τους ψηφοφόρους του κάθε κόμματος που συμμετέχει στη συμφωνία. Αλλά το «ψηφίζω παρών» ή «απέχω» δίνει το δικαίωμα στους ψηφοφόρους να αναφωνήσουν ότι  «ΟΛΟΙ ΙΔΙΟΙ ΕΙΝΑΙ» και με το δίκιο τους εδώ που τα λέμε.

Η νοοτροπία του «ολίγον έγκυος» διατρέχει σαν ηλεκτρικό ρεύμα την κοινωνία μας, που βολεύεται με το «βάλτο» που μας περιβάλλει, με αποτέλεσμα να περιθωριοποιεί αυτόν ή αυτούς που θέλουν να ταράξουν τα νερά, να εκφραστούν με σαφήνεια και καθαρό λόγο και  με θέσεις όχι πάντα δημοφιλείς αλλά συμβατές με το καλό της Πατρίδας και ΟΧΙ του κόμματος.

Αν επιτίθετο κάποιος στην Πατρίδα ή την οικογένεια ή την Πίστη μου θα δήλωνα άραγε «παρών» ή «αποχή»; Αν κάποιος ήθελε να αρπάξει την περιουσία μου δεν  θα του έλεγα ή «ΝΑΙ, πάρτα εφέντη μου» ή «ΟΧΙ και έλα αν τολμάς»; Αν κάποιος πρόσβαλε με άσεμνες χειρονομίες τη γυναίκα που συνοδεύω, θα σφύριζα αδιάφορα ως απλώς τυγχάνων παρών, ή θα έστριβα στην επόμενη γωνία δηλώνοντας αποχή από το συμβάν;

Δυστυχώς όμως, αυτά τα μηνύματα εκπέμπονται μέσα από τον ναό της δημοκρατίας, δηλαδή το κοινοβούλιο.

Το δικαίωμα «εκπομπής» τους το δίνει ο ίδιος ο Κανονισμός της Βουλής, που περιέχει σωρεία ελαστικών διατάξεων και αφήνει περιθώρια διαφορετικών ερμηνειών. Ένας κανονισμός που ενθαρρύνει τους πολιτικούς ελιγμούς και επικροτεί την πολιτικάντικη διαχείριση των πραγμάτων.

Έτσι καταντήσαμε φίλες και φίλοι στο ελληνικό κοινοβούλιο, να απουσιάζει το  ενδυματολογικό πρωτόκολλο, να μην υπάρχει λεκτικό πρωτόκολλο, να κυριαρχούν λέξεις και φράσεις εντυπωσιασμού και λαϊκισμού, να μην προσέρχονται οι βουλευτές στις συνεδριάσεις έγκαιρα ή και καθόλου, να αποχωρούν όποτε τους κάνει κέφι, να εισάγονται νομοσχέδια με υπογραφές διά περιφοράς, να μην ψηφίζεται σχεδόν ΠΟΤΕ άρση της ασυλίας βουλευτών και τέλος στις ολομέλειες, να παρέχεται ως επιλογή το «δηλώνω παρών», αφού βέβαια προηγουμένως έχω μιλήσει επιχειρηματολογώντας υπέρ της αντίθετης θέσεώς μου και εναλλακτικά η επιλογή του «απέχω απο την ψηφοφορία», αφού έχω ζαλίσει τους πάντες με τις μπαρουφολογίες μου.

Όλα τα παραπάνω αποτελούν αίσχιστο παράδειγμα διαχείρισης σοβαρών θεμάτων μέσα στη βουλή και φυσικά για τους ψηφοφόρους, οδηγό κοινωνικής συμπεριφοράς.  Δεν είναι λοιπόν τυχαίο ότι πολλοί δημόσιοι υπάλληλοι δηλώνουν «ΠΑΡΩΝ» στη δουλειά τους και «ΑΠΟΧΗ» από την εργασία τους στον δε ιδιωτικό τομέα η αποδοτικότητα να εξαρτάται ΜΟΝΟΝ από το αφεντικό και ΟΧΙ από την ενσυνείδητη πειθαρχία του εργαζόμενου. Βούρδουλας δηλαδή………… πόσο υποτιμητικό, μα πόσο.

Αυτές τις ζημιές κάνετε άρχοντες και ταγοί της πολιτείας με τα εφευρήματά σας και την καρεκλολαγνεία σας.Διότι ξεχνάτε ή αγνοείτε ότι η διοίκηση ασκείται δια του παραδείγματος και όσο το παράδειγμά σας ξεφτίζει, άλλο τόσο ξεφτίζει και το εκλογικό σώμα.

Όσες και όσοι θεωρούμε ότι παλεύουμε για καλύτερες μέρες και ότι κάνουμε το καθήκον μας, ανιδιοτελώς, είμαστε και ΠΑΡΟΝΤΕΣ και έχουμε ΕΥΘΥΝΗ να μην ΑΠΕΧΟΥΜΕ από τις αποφάσεις που θα καθορίσουν το μέλλον των παιδιών μας και των επομένων γενεών.

                                                                             Χρήστος Γ. Χρηστίδης

                                                                            Αντισυνταγματάρχης ε.α

                                                                     Γεν. Γραμματέας ΝΕΑΣ ΔΕΞΙΑΣ

Διαβάστηκε 961 φορές
Χρήστος

Ο Χρήστος Γ. Χρηστίδης είναι Αντισυνταγματάρχης ε.α. και Γεν. Γραμματέας ΝΕΑΣ ΔΕΞΙΑΣ

Τελευταία άρθρα από τον/την Χρήστος

Top
Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί cookies για καλύτερη φυλλομέτρηση. Δείτε πώς χρησιμοποιούμε τα cookies και πώς μπορείτε να αλλάξετε τις ρυθμίσεις σας. Περισσότερα…