Το "Γελαστό Παιδί" του Μίκη, ήταν ο Εθνικιστής Μάικλ Κόλλινς

Κλείνουν φέτος στις 22 Αυγούστου, 96 χρόνια από τον θάνατο του Μάικλ Κόλλινς, του στρατιωτικού ηγέτη του IRA στην διάρκεια του Αγώνα για την Ιρλανδική Ανεξαρτησία (1919-1921) και εθνικιστή βουλευτή του Σιν Φέιν. Υπήρξε ο άνθρωπος που γονάτισε μια Αυτοκρατορία και δημιούργησε την Ιρλανδία ως κράτος. Πόσοι όμως ξέρουν ότι είναι και ο πραγματικός ήρωας του «Γελαστού Παιδιού» του Θεοδωράκη, που για χρόνια η Αριστερά το πάσαρε ως «αντιφασιστικό» τραγούδι;

«Ήταν πρωί του Αυγούστου, κοντά στην ροδαυγή
βγήκα να πάρω αέρα, στην ποτισμένη γη.
Βλέπω μία κόρη κλαίει, σπαρακτικά θρηνεί
Σπάσε καρδιά μου εχάθη, το γελαστό παιδί».


Από την Εξέγερση του Πάσχα στον Απελευθερωτικό Αγώνα



Γεννημένος στις 16 Οκτωβρίου 1890, στην κομητεία του Κορκ, ο Μάικλ Κόλλινς εμπνεόταν από παιδί από το πνεύμα του Εθνικισμού. Σε ηλικία 20 ετών, στην διάρκεια της διαμονής του στο Λονδίνο, θα γίνει μέλος της «Ιρλανδικής Ρεπουμπλικανικής Αδελφότητος» (IRB), μιας μυστικής οργάνωσης που όρκιζε τα μέλη της στην απελευθέρωση της Ιρλανδίας και ήταν υπεύθυνη για τις σημαντικότερες εξεγέρσεις του 19ου αιώνα. Εδώ πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ότι στην Ιρλανδία ο Εθνικισμός μπορεί να σημαίνει τον απλό πατριωτισμό και μπορεί να υποστηρίζει αυτονομία από την Βρετανία, αλλά με κοινοβουλευτικές μεθόδους. Από την άλλη, ο Ρεπουμπλικανισμός σημαίνει το κίνημα για την πλήρη απελευθέρωση της Ιρλανδίας σε συνδυασμό με ένοπλη βία και δημοκρατικό πολίτευμα. Ο Εθνικισμός είναι συνδεδεμένος με τον Καθολικισμό, ο Ρεπουμπλικανισμός είναι περισσότερο κοσμικός.

Ήταν ως οργανωτής της IRB, που ο Κόλλινς πήρε μέρος στην Εξέγερση του Πάσχα του 1916, πολεμώντας δίπλα στον Πάτρικ Πηρς στην κατάληψη του Ταχυδρομείου του Δουβλίνου. Θα αναδεικνυόταν επίσης σε μεγάλο ταλέντο τόσο στην οργάνωση επιχειρήσεων, όσο στην χρηματοδότηση της εξέγερσης. Η Εξέγερση του 1916 θα αποτύχαινε τραγικά. Θα άναβε όμως το φυτίλι για τον Απελευθερωτικό Αγώνα, τρία χρόνια αργότερα.

Ο Κόλλινς αρχικά καταδικάσθηκε σε θάνατο. Όμως για να μην δημιουργηθεί συμπάθεια στο πρόσωπο του, εξέτισε μόνο ένα χρόνο φυλάκισης σε φυλακή ασφαλείας. Όταν απελευθερώθηκε, ορίσθηκε διοικητικό μέλος του Σιν Φέιν και διοικητής οργάνωσης των «Ιρλανδών Εθελοντών». Αρχηγός και των δύο, υπήρξε ο εκ των ηγετών της Εξέγερσης του Πάσχα, Ήμον ντε Βαλέρα.

Στις εκλογές του 1918, ο Κολλινς εκλέγεται βουλευτής του Κορκ. Όμως μαζί με τους υπόλοιπους βουλευτές του Σιν Φέιν αρνείται να λάβει θέση στην Βουλή του Γουέστμινιστερ. Έτσι το 1919, θα ιδρυθεί η Ντάιλ Έιρεααν, το πρώτο Ιρλανδικό Κοινοβούλιο, με πρόεδρο τον Ντε Βαλέρα. Άπαντες οι βουλευτές συλλαμβάνονται, παρ’ όλες τις προειδοποιήσεις του Κόλλινς, που είχε κατασκόπους παντού και γλύτωσε. Τον Απρίλη του 1919, ο Κόλλινς οργανώνει την απελευθέρωση του Ήμον ντε Βαλέρα, του Άρθουρ Γκρίφιθ και των άλλων βουλευτών. Από εκεί και πέρα, η πολιτική του καριέρα εκτινάζεται στα ύψη. Το καλοκαίρι του 1919, αναλαμβάνει Πρόεδρος της IRB και τον Σεπτέμβριο, Διευθυντής Πληροφοριών του IRA (σωστή απόδοση: Ιρλανδικός Ρεπουμπλικανικός Στρατός), όπως ονομάζονταν πλέον οι «Ιρλανδοί Εθελοντές».



Ο Μάικλ Κόλλινς και ο Αγώνα της Ανεξαρτησίας

Στις 21 Ιανουαρίου 1919, με αφορμή την δολοφονία αστυνομικών από μια ομάδα του IRA, ξεκινά ο Αγώνας της Ανεξαρτησίας. Η βρετανική κυβέρνηση επιβάλει στρατιωτικό νόμο στο νησί και στέλνει τους παραστρατιωτικούς των «Black and Tans». O Μάικλ Κόλλινς απαντά με την ίδρυση των περίφημων «flying columns», ομάδων αντάρτικου, που κτυπούσαν γρήγορα και εξαφανιζόταν. Οι ομάδες αυτές βασιζόταν στην καθοδήγηση τοπικών ηγετών και την ανάπτυξη στρατηγικής από τον ίδιο τον Κόλλινς η τον Ρίτσαρντ Μουλκάχυ. Η καλή γνώση της επαρχίας και η στενή σχέση με τον λαό της, θα αντιστάθμιζε την έλλειψη εφοδίων. Αυτή η τακτική ανέδειξε τον Μάικλ Κόλλινς ως έναν από τους μεγαλύτερους θεωρητικούς του ανταρτοπόλεμου, που αργότερα αντιγράφηκε από την ΕΟΚΑ.

Επιπλέον ανακηρύχτηκε Διευθυντής Οικονομικών της Ιρλανδικής Κυβέρνησης, που θα προσπαθούσε να πάρει εθνικό δάνειο από ξένες κυβερνήσεις. Επίσης θα αντικαθιστούσε επάξια τον Πρωθυπουργό ντε Βαλέρα, όσο αυτός έλειπε στην Αμερική. Όμως όταν αρχίσει να εισάγει κρυφά όπλα στην Ιρλανδία, θα γίνει ο Νο1 δημόσιος κίνδυνος για την Βρετανική κυβέρνηση, που θα τον επικηρύξει για 10.000 λίρες της εποχής (360.000 σημερινά ευρώ).

Η Συνθήκη της Ανεξαρτησίας και ο Ιρλανδικός Εμφύλιος

Τον Ιούλιο του 1921, ο Κόλλινς θα ανάγκαζε την Αγγλία να υπογράψει συνθήκη ειρήνης. Θα γινόταν επίσης «ο άνθρωπος που δημιούργησε την Ιρλανδία», χάρις στην αγγλο-ιρλανδική Συνθήκη (Δεκέμβριος 1922) που υπέγραψε μαζί με τον Άρθουρ Γκρίφιθ. Σύμφωνα με αυτήν, το Ελεύθερο Κράτος της Ιρλανδίας αποκτούσε δικιά του κυβέρνηση με καθεστώς κτήσης, όπως ο Καναδάς και η Αυστραλία. Η Βόρειος Ιρλανδία παρέμενε τμήμα του Ηνωμένου Βασιλείου. Η Ιρλανδική Κυβέρνηση θα ορκιζόταν στο Ιρλανδικό Κράτος. Υπήρχε τέλος ένας δευτερεύον όρκος πίστης στον Βασιλέα, ως μέρος όμως της Συνθήκης και όχι με καθολική ισχύ. Οι Άγγλοι απειλούσαν νέο πόλεμο, αν δεν γινόταν δεκτοί οι όροι. Ο Κόλλινς υπέγραψε διστακτικά, αλλά δεν θεωρούσε την συνθήκη τελική. Βγαίνοντας από την αίθουσα συνεδριάσεων, θα δήλωνε προφητικά: «Με αυτήν την συνθήκη, υπέγραψα την θανατική μου καταδίκη».

Πράγματι, ο Βαλέρα εξοργισμένος παραιτείται και ο Κόλλινς αναλαμβάνει πρόεδρος της μεταβατικής Προσωρινής Κυβέρνησης. Ο IRA χωρίζεται σε οπαδούς και αντιπάλους της Συνθήκης. Από τους πρώτους θα δημιουργηθεί ο Εθνικός Στρατός, από τους δεύτερους οι Άτακτοι του Ήμον Ντε Βαλέρα. Οι τελευταίοι δεν θα αποδεχόταν το αποτέλεσμα των εκλογών-δημοψηφίσματος για την Συνθήκη και στις 6 Ιουλίου 1922, καταλαμβάνουν τα Ειρηνοδικεία του Δουβλίνου. Ένας δεκάμηνος εμφύλιος ξεκινά και ο Κόλλινς αναλαμβάνει αρχηγός Στρατού. Θα κάνει τα πάντα για να μην χυθεί αδελφικό αίμα, αλλά στις 22 Αυγούστου1922, πέφτει νεκρός σε μια ενέδρα στο Κορκ.

Ο Κόλλινς, ο Μίκης και το «Γελαστό Παιδί»

Τo 1957, ο Ιρλανδός επαναστάτης και θεατρικός συγγραφέας, Μπρένταν Μπέαν (1923-1964) γράφει το έργο «Ένας Όμηρος». Σε αυτό ο IRA συλλαμβάνει ένα Εγγλέζο στρατιώτη για να τον ανταλλάξει με κρατουμένους συναγωνιστές. Αν και ο Μπέαν είχε γράψει τραγούδια για το έργο, η ελληνική παράσταση του 1961, είχε μουσική Μίκη Θεοδωράκη με στίχους του Μπέαν, μεταφρασμένους από τον Βασίλη Ρώτα. Στο έργο έπαιζε και τραγουδούσε η Ντόρα Γιαννακοπούλου. Στο έργο κάποιος μιλάει για τον Μάικλ Κόλλινς, που υπέγραψε την «αναθεματισμένη συνθήκη στο Λονδίνο» και τον ντουφέκισαν (οι ρεπουμπλικάνοι). Όμως συμπληρώνει:«Ήταν στρατιώτης μια φορά και πολέμησε καλά για την παλιά υπόθεση (σ.σ. την Ανεξαρτησία) συνέχεια πέντε χρόνια ολάκερα. Τον έλεγαν το «γελαστό παιδί». Θα τραγουδήσουμε το τραγούδι μου για αυτόν». Ιδού και οι αρχικοί στίχοι:«Ανάθεμα την ώρα, κατάρα την στιγμή, σκοτώσαν οι δικοί μας το γελαστό παιδί». «Γελαστό μου παιδί» ήταν το παρατσούκλι που έδωσε στον Κόλλινς, η μητέρα του Μπέαν, στενή φίλη του Ιρλανδού ηγέτη. Και αυτό επειδή την είχε βοηθήσει όταν ο άνδρας της πήγε φυλακή για συμμετοχή στον IRA.

Την επόμενη χρονιά, στην θεατρική παράσταση «Μαγική Πόλη», οι στίχοι μεταλλάχθηκαν σε «σκοτώσαν οι εχθροί μας το γελαστό παιδί». Στις δε συναυλίες της Μεταπολίτευσης, σε«σκοτώσαν οι φασίστες το γελαστό παιδί». Αυτό όμως δεν συνάδει με τους στίχους«Μόνο να ‘ταν σκοτωμένο στου αρχηγού το πλάι / και μόνον από βόλι Εγγλέζου να ‘χε πάει / κι από απεργία πείνας μέσα στην φυλακή / θα ‘ταν τιμή μου που έχασα το γελαστό παιδί». Υπ’ όψιν οι πρωτότυποι στίχοι του «The Laughing Boy» αντί για «αρχηγό», μιλούσαν για τον Πάτρικ Πηρς και την ανατίναξη του Ταχυδρομείου. Μετά από όλα αυτά, δεν μένει αμφιβολία για το ποιος είναι το αληθινό «Γελαστό Παιδί». Νομίζουμε λοιπόν ότι είναι καιρός να σταματήσει η αριστερή παραχάραξη και καπηλεία.




πηγή: pissalidis.com 

Διαβάστηκε 2037 φορές Τελευταία τροποποίηση στις Δευτέρα, 22 Αυγούστου 2016 14:52
Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: « Τι το περάσατε εδώ; Δεξιά; Εποχή Παρακμής... »
Γιώργος Πισσαλίδης

O Γιώργος Πισσαλίδης έχει γεννηθεί στην Θεσσαλονίκη και ζει στην Αθήνα. Είναι καλλιτεχνικός συντάκτης και κριτικός κινηματογράφου. Έχει σπουδάσει Αγγλική Φιλολογία - Φιλοσοφία και έχει παρακολουθήσει μαθήματα Ιστορίας της Τέχνης στο Deree College Αγίας Παρασκευής. Έχει σπουδάσει Δημοσιογραφία στο "Δημοσιογραφικό Εργαστήρι" και σκηνοθεσία κινηματογράφου στην Σχολή Χατζίκου. Έχει εργαστεί επί σειρά ετών ως συνεργάτης των κυριότερων ελληνικών μουσικών περιοδικών (Ποπ & Ροκ, Jazz & Τζαζ, Οζ, Δίφωνο), αλλά και «έθνικ» περιοδικών του εξωτερικού (Folk Roots, Global Rhythm) Έχει γράψει το κεφάλαιο για την ελληνική μουσική στον διεθνούς κύρους «έθνικ» οδηγό «The Rough Guide on World Music: Europe, Asia & Pacific», που κυκλοφορεί από τον εκδοτικό οίκο Penguin. Έχει επιμεληθεί τις σημαντικές συλλογές ελληνικής μουσικής Τhe Rough Guide to the Music (World Music Network, 2001) και Grecia: De Oriente Y De Occidente (Resistencia, 1999) σε Αγγλία και Ισπανία αντίστοιχα. Έχει υπάρξει συνεργάτης της "Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας" την περίοδο 1998- 2003. 
Εδώ και 11 χρόνια αρθρογραφεί για την εθνική κουλτούρα, τον Δεξιό και χριστιανικό κινηματογράφο. Με αυτό το αντικείμενο είναι τακτικός συνεργάτης της εφημερίδας "Ελεύθερος Κόσμος", ενώ άρθρα του έχουν δημοσιευθεί σε πολλά ηλεκτρονικά και έντυπα μέσα όπως Ελληνικές Γραμμές, Τόλμη (το περιοδικό της Αρχιεπισκοπής Αθηνών), Ελληνική Αγωγή, Τότε, Λαβύρινθος, Patria, κλπ.. Έχει πραγματοποιήσει ομιλίες για διάφορα θέματα (Δεσμοί Ελλήνων, Φεστιβάλ Patria, Σύλλογος Θερμοπύλες κλπ), και έχει φιλοξενηθεί στον τηλεοπτικό σταθμό Τηλεάστυ. Από το 2012 παρουσιάζει την καθημερινή εκπομπή "Η τέχνη στα ορθά" στο διαδικτυακό ραδιόφωνο "Ράδιο Axis". Τέλος από τις αρχές του 2013 είναι υπεύθυνος της ιστοσελίδας "Διανεμισμός" όπου προβάλει την ομώνυμη παραδοσιοκρατική άποψη για την οικονομία και την κρίση.

Top
Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί cookies για καλύτερη φυλλομέτρηση. Δείτε πώς χρησιμοποιούμε τα cookies και πώς μπορείτε να αλλάξετε τις ρυθμίσεις σας. Περισσότερα…