Το Ισλάμ και οι "εντολές" του Θεού

        Η 14η Ιουλίου 2016 ήταν ημέρα γιορτής για την Γαλλία. Η 15η έγινε ημέρα πένθους. Η επίθεση στη Νίκαια έρχεται να προστεθεί σε ένα μακρύ κατάλογο επιθέσεων, που, το τελευταίο ενάμισι χρόνο έχουν στοιχίσει την ζωή σε εκατοντάδες αθώους ανθρώπους. Κοινός παρονομαστής των επιθέσεων, η θρησκεία του Ισλάμ.

  

    Μόνο υπό αυτό το πρίσμα, βλέποντας το Ισλάμ ως το πραγματικό αίτιο και κίνητρο των δραστών, μπορούμε να κατανοήσουμε τα γεγονότα. Για να γίνει αυτό σαφές και να διαλυθεί η πλάνη που θέλει  την κοινωνική  αδικία να οπλίζει τάχα το χέρι των τρομοκρατών, πρέπει σύντομα να εξηγήσουμε τον ρόλο που διαδραματίζει η θρησκεία μέσα στην κοινωνία. Η θρησκεία δεν είναι απλώς ένα σύνολο αυθαίρετων απαντήσεων στις μεταφυσικές ανησυχίες του κάθε ατόμου, όπως πολλοί σύγχρονοί μας πιστεύουν. Η θρησκεία αντιπροσωπεύει για τον πιστό τις βαθύτερες αντιλήψεις του για τον τρόπο που λειτουργεί ο κόσμος και τον τρόπο που πρέπει να συμπεριφέρεται μέσα σε αυτόν. Είναι ένας τρόπος ζωής και όχι μια απλή στυλιστική επιλογή.
   

   Η παραδοχή αυτή είναι ιδιαιτέρως σημαντική για να κατανοήσουμε τον τρόπο που λειτουργεί το Ισλάμ, αφού, κατά κοινή ομολογία και των ίδιων των Μουσουλμάνων, το Ισλάμ είναι μια ολοκληρωτική θρησκεία, ένα πιστεύω που επεκτείνεται και ρυθμίζει κάθε πτυχή της καθημερινότητας του πιστού Μουσουλμάνου. Απόδειξη αυτού αποτελεί η ύπαρξη της Σαρία, του Ισλαμικού Νόμου, αδιαχώριστου από την ισλαμική πίστη, τον οποίο εφαρμόζουν ιεροδίκες. Ήδη εδώ βλέπουμε μια πρώτη θεμελιώδη διαφορά με τον Χριστιανισμό, όπου δεν υπάρχει αντίστοιχος "νόμος", πράγμα που, πρακτικά, αντανακλάται στον διαχωρισμό εκκλησίας και κράτους. Για τον Μουσουλμάνο κάτι τέτοιο δεν είναι νοητό, θρησκεία και πολιτική είναι ένα πράγμα, το ένα συνέχεια του άλλου, ενωμένα υπό τον λόγο του Θεού.
  

    Και έτσι ερχόμαστε στο κυρίως ζήτημα. Τον τρόπο ζωής που το Ισλάμ επιβάλλει στους πιστούς του. Για τους σκοπούς αυτού του άρθρου θα εξετάσουμε ορισμένες συμπεριφόρες που έχουν απασχολήσει την επικαιρότητα τον τελευταίο καιρό και τον τρόπο με τον οποίο τόσο το Κοράνι, όσο και το παράδειγμα της ζωής του Μωάμεθ,  του προτύπου κάθε πιστού Μουσουλμάνου, τις αντιμετωπίζουν.

Επεκτατισμός:  Το 2014, η τρομοκρατική οργάνωση "Ισλαμικό Κράτος", ανακήρυξε την ίδρυση ενός Χαλιφάτου, μιας ημικρατικής δομής, του οποίου αντικειμενικός σκοπός είναι η διάδωση του Ισλάμ με την βία, το περίφημο τζιχάντ. Η ιστορία, βέβαια, δεν είναι καινούργια, αλλά παλιά όσο και το Ισλάμ. Ο ίδιος ο Μωάμεθ πέρασε την τελευταία δεκαετία της ζωής του, διεξάγωντας έναν επεκτατικό πόλεμο που έθεσε υπό τον έλεγχό του την Μέκκα (από όπου είχε προηγουμένος εκδιωχθεί) και τις διάφορες φυλές των Kafir (εξ'ού και κάφρος) , των απίστων δηλαδή,  της Αραβικής Χερσονήσου, πάντα επιβάλλοντας ως όρο τον προσυλητισμό στο Ισλάμ. Το δε Κοράνι αναφέρεται πολλάκις στον πόλεμο, τόσο κατά των απίστων, όσο και κατά των "υποκριτών", των Μουσουλμάνων, δηλαδή, που δεν τηρούν την υποχρέωσή τους να πολεμούν για τον Αλλάχ. Οι παραπομπές παρατίθενται στο τέλος του άρθρου, αλλά εδώ αξίζει να  παραθέσουμε επιλεκτικά τον παρακάτω στίχο: Κοράνι(48:17) - Δεν υπάρχει ενοχή για τον τυφλό κι ούτε για τον κουτσό υπάρχει ενοχή, κι ούτε για τον άρρωστο (αν δεν συμμετέχει στον πόλεμο)... Όπου ξεκαθαρίζεται το ζήτημα της υφής του πολέμου για τον οποίο μιλάει το Κοράνι. Πρόκειται ξεκάθαρα για έναν πραγματικό, φυσικό πόλεμο και όχι για έναν εσωτερικό, πνευματικό πόλεμο, όπως κάποιοι θέλουν να πιστεύουν.

Τρομοκρατία: Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η υπ' αριθμόν ένα συζήτηση αυτή τη στιγμή στην Δύση, αφορά την τρομοκρατία. Είναι γεγονός ότι δεν είναι όλοι οι Μουσουλμάνοι τρομοκράτες, αλλά τυγχάνει να είναι όλοι οι τρομοκράτες (των τελευταίων πολλών επιθέσεων) Μουσουλμάνοι. Το πρόβλημα με την τρομοκρατία στην ισλαμική φιλολογία είναι διπλό. Από την μια φόνος δεν μπορεί να διαπραχθεί παρά μόνο στο όνομα του Αλλάχ και στα πλαίσια ενός πολέμου για την επικράτηση του λόγου Του στον κόσμο, αφού μάλιστα έχουν προηγηθεί προσφορές προσηλυτισμού ή σε περίπτωση άμυνας. Τον δε πόλεμο, μπορεί να τον κηρύξει μόνο ο αρχηγός ενός Ισλαμικού κράτους.  Έτσι, ο όρος τρομοκρατία, που η Δύση χρησιμοποιεί για να περιγράψει τα γεγονότα, συγχέει τα αποτελέσματα των πράξεων (την επιβολή του φόβου) με τα κίνητρά τους, πράγμα που επιτρέπει σε πολλούς να ισχυρίζονται ότι οι τρομοκράτες εξυπηρετούν ιδιοτελή συμφέροντα, και κατά συνέπεια είναι εκτός ισλαμικού νόμου. Ωστόσο, εδώ έρχεται η σύνδεση πολιτικής και θρησκείας στο Ισλάμ. Από την μία, η ίδρυση του Ισλαμικού Χαλιφάτου που προαναφέραμε και η κήρυξη από μέρους του Χαλίφη του ενός τζιχάντ κατά της Δύσης, είναι ό, τι χρειάζεται για να δικαιολογηθεί κάθε επίθεση σε μια Δυτική πόλη. Από την άλλη, στα μάτια των Μουσουλμάνων, η ανάμειξη πολλών ξένων κυβερνήσεων σε πολεμικές ενέργειες κατά κρατών της Μ. Ανατολής, ξεπερνά το πολιτικό κομμάτι και θεωρείται ως απ' ευθείας επίθεση στο Ισλάμ, συνεπώς το τζιχάντ είναι καθαρά αμυντικό. Έτσι, αυτό που σε εμάς φαίνεται ως τυφλή βία, ως τρομοκρατία, είναι στην πραγματικότητα πολεμικά χτυπήματα, ενός οργανωμένου στρατού, που απλά έχει προσαρμοστεί στην σύγχρονη τακτική του πολέμου στο αστικό και όχι στο ανοιχτό πεδίο.
   
  Αυτό που πρέπει να κρατήσουμε είναι, ότι εκείνο που χωρίζει τον μετριοπαθή πιστό Μουσουλμάνο από τον εξτρεμιστή πιστό Μουσουλμάνο, είναι μια απλή συγκυρία. Ο πόλεμος είναι αναπόσπαστο μέρος του Ισλάμ και στο σωστό κάλεσμα, ο πιστός Μουσουλμάνος είναι υποχρεωμένος να απαντήσει και να πολεμήσει στο όνομα του Αλλάχ, αλλιώς είναι υποκριτής. Γι' αυτό και εδώ ισχύουν οι παραπομπές για τον πόλεμο.

Βιασμός: Πέρα, όμως, από τις φρικτές  τρομοκρατικές επιθέσεις, υπάρχει ακόμη  μια εγκληματική συμπεριφορά που φαίνεται να σχετίζεται με την άνοδο του Ισλάμ στην Δύση και ειδικότερα στην Ευρώπη. Την πρωτοχρονιά του 2016 η Γερμανία συγκλονίστηκε από την ομαδική σεξουαλική επίθεση σε 1.000 κοπέλες που γιόρταζαν την έλευση του νέου έτους στην κεντρική πλατεία της Κολωνίας, ακριβώς κάτω από τον εμβληματικό καθεδρικό ναό της πόλης. Αν και οι αρχές προσπάθησαν να συγκαλύψουν το γεγονός, σύντομα έγινε γνωστό ότι δράστες της επίθεσης ήταν μετανάστες Αραβικής ή Βορειοαφρικανικής καταγωγής, γεγονός που τους κατατάσσει στον ισλαμικό κόσμο. Παρόμοια περιστατικά σημειώνονται σε ολόκληρη την Ευρώπη. Το Κοράνι, διαπνέεται από μια στάση υποτίμησης της γυναίκας σε διάφορα ζητήματα. Έτσι η γυναίκα κληρονομεί μόνο το μισό σε σύγκριση με έναν άντρα Κοράνι(4:11), ενώ η μαρτυρία της στο δικαστήριο αξίζει επίσης το μισό Κοράνι(2:282). Στο στίχο 223 αναφέρονται τα εξής σχετικά με τις συζυγικές σχέσεις: Κοράνι(2:223) Οι γυναίκες είναι για σας, όπως η καλλιεργήσιμη γη. Καλλιεργείστε την όποτε και όπως θέλετε...  Αλλά και ο ίδιος ο Μωάμεθ, όπως περιγράφεται στα Hadith, δηλαδή τις ιστορίες από την ζωή του Μωάμεθ, όχι μόνο ενέκρινε τον βιασμό γυναικών ενώπιων του (Sahih Muslim 3371), αλλά παντρεύτηκε μια 6χρονη κοπέλα, την Αΐσα. Όπως μαθαίνουμε σε ένα άλλο Hadith, όπου διηγείται η ίδια η Αΐσα: Ο γάμος με τον προφήτη τελέσθηκε όταν ήμουν 6 ετών και ολοκληρώθηκε όταν έγινα 9 και παρέμεινα μαζί του για 9 έτη (Sahih al-Bukhari, 7:62:64). Όχι μόνο την παντρεύτηκε σε ηλικία 6 ετών, αλλά ήρθε σε επαφή μαζί της στην ηλικία των 9...Είναι, λοιπόν, προφανές, ότι η θέση της γυναίκας δεν είναι πολύ καλύτερης ενός αντικειμένου, μιας ιδιοκτησίας του άντρα, όπως, άλλωστε, χαρακτηριστικά αναφέρεται πολλές φορές.
   
    Εκείνο που πρέπει να γίνει σαφές, είναι το εξής, το Ισλάμ σίγουρα δεν είναι μια θρησκεία ειρήνης, όπως πολλοί το χαρακτηρίζουν, αλλά ένας εγγενώς βίαιος τρόπος ζωής. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι το Ισλάμ ή οι πιστοί του πάσχουν από εγγενή κακία. Η κακία ορίζεται από την ηθική και η ηθική αλλάζει ανάμεσα στους τόπους και τους χρόνους. Σημαίνει, απλά, ότι σε καμία περίπτωση αυτός ο τρόπος ζωής δεν μπορεί να είναι συμβατός με τον Δυτικό-Χριστιανικό τρόπο ζωής. Όσο αυτές οι δύο αντιλήψεις συνυπάρχουν στους ίδιους χώρους, θα έρχονται νομοτελειακά σε σύγκρουση και καμία από τις δύο κοινότητες δεν θα μπορεί να αισθάνεται ασφαλής.



Το Κοράνι για την βία και τον πόλεμο: http://www.thereligionofpeace.com/pages/quran/violence.aspx

Το Κοράνι για την γυναίκα: http://www.thereligionofpeace.com/pages/quran/women-worth-less.aspx

Το παράδειγμα του Μωάμεθ:
https://www.thereligionofpeace.com/pages/muhammad/rape.aspx

Διαβάστηκε 1652 φορές
Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: « Bremain και άκρα Αριστερά Ο μύθος του Λένιν »
Κοσμάς Τριλίβας

Ο Κοσμάς Τριλίβας είναι φοιτητής Νομικής, ΔΠΘ.

Top
Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί cookies για καλύτερη φυλλομέτρηση. Δείτε πώς χρησιμοποιούμε τα cookies και πώς μπορείτε να αλλάξετε τις ρυθμίσεις σας. Περισσότερα…