Ήρωες της Άλωσης: Ο Μέγας Δουξ Λουκάς Νοταράς.

Ίσως ο πιο παρεξηγημένος από όλους τους πρωταγωνιστες!

Σφόδρα Ανθενωτικος, αποδίδεται σε αυτόν η ρήση «κρειττότερόν ἐστιν εἰδέναι ἐν μέσῃ τῇ πόλει φακιόλιον βασιλεῦον Τούρκων ἢ καλύπτραν λατινικήν», την οποία απέδωσε σε αυτόν ο Σφραντζης στο Χρονικο της Άλωσης, με αποτέλεσμα - μέχρι και σήμερα - να θεωρείται από τους Έλληνες προδοτική η στάση του.

Ο ιδιος ο Ράνσιμαν καταλήγει πως ο Νοταράς είχε καταλάβει ότι ισως λοιπόν, ήταν καλλίτερο να υποταχθεί ολόκληρος ο ελληνισμός ενιαίος στους Τούρκους, παρά να επιβιώσει ένα μέρος του το οποίο θα ήταν διασπασμένο και προσδεμένο στην ξένη λατινική Εκκλησία, η δε βοήθεια από τους "λατίνους" θα ήταν - όπως και απεδείχθη- ελάχιστη.

Εντουτοις, κανένας Έλληνας δεν ήταν διατεθειμένος να παραδοθεί αμαχητί στους Τούρκους, όπως και κανένας αμερόληπτος παρατηρητής δεν μπορούσε να αμφιβάλει ότι η πτώση της Πόλεως ήταν απλώς θέμα χρόνου. Ίσως έπρεπε οι Έλληνες να συσπειρωθούν γύρω από την ορθόδοξη Εκκλησία ώστε να επιζήσουν ως Έθνος. Τα γεγονότα τελικά επιβεβαίωσαν αυτήν την άποψη.

Ο Νοταράς, ήταν προδότης;

Ας δούμε τα γεγονότα:

Πολέμησε με γενναιότητα στις μάχες της πολιορκίας της Πόλης!

Οι δυο του μεγάλοι γιοί σκοτώθηκαν στις μαχες αυτές για την πατρίδα.

Η κόρη του, Άννα Νοταρά, έχει ήδη διαφύγει στην Ιταλία και δη στην Βενετία, όπου ο Νοταράς είχε μεταφέρει μεγάλο μέρος της περιουσίας του. Οι φήμες λένε ότι είχε αρραβωνιαστεί ήδη με τον Αυτοκράτορα. Από την Βενετία, η Άννα και η θεία της βοήθησαν παρά πολλούς Έλληνες πρόσφυγες, ενώ κατέβαλαν και πολλά χρήματα ως λύτρα για την απελευθέρωση αιχμαλώτων.

Μετά την Άλωση, με όλα τα φρικιαστικά γνωστά επακόλουθα, ο Νοταράς συνελήφθη σε κάποιον Πύργο και οδηγήθηκε στον Μωάμεθ στο Κοσμήδι. Ο Σουλτάνος διέταξε να συλλάβουν και να φέρουν εδώ τη γυναίκα και τα παιδιά του Νοταρά. Οι δύο μεγαλύτεροι γιοι του είχαν σκοτωθεί κατά τη διάρκεια των μαχών προασπιζόμενοι τα τείχη της πόλης. Ευτυχώς που η Άννα η κόρη του είχε όπως είπαμε προλάβει να διαφύγει πριν τα τραγικά γεγονότα.

Ο Μωάμεθ λέει στον Νοταρά ότι θα ελευθερώσει κι αυτόν και την οικογένειά του, θα τον κάνει μάλιστα Διοικητή της Κωνσταντινούπολης. Δίνει 1000 άσπρα στον καθένα και τους στέλνει σπίτι τους…

Όμως ακριβώς την επομένη ημέρα ο Σουλτάνος έκανε συμπόσιο, θέλοντας να γιορτάσουν την μεγάλη του νίκη, μετά το τριήμερο κούρσεμα της Πόλης και το μοίρασμα των λαφύρων. Επάνω στο τραπέζι, την ώρα του φαγητού, λένε ότι ο Μωάμεθ κατανάλωσε πάρα πολύ κρασί. Ίσως έτσι θέλουν να δικαιολογήσουν τα όσα επακολούθησαν. Ζήτησε δηλαδή από τον Νοταρά τον τρίτο του γιο για το χαρέμι του. Αυτό έγινε κατόπιν συμβουλής που του έδωσε ένας μπιστικός του, ο οποίος εκθείασε την λαμπρή ομορφιά του νέου. Αν του παραχωρούσε το παιδί του με την θέλησή του, θα έδινε στον Νοταρά μεγάλη θέση, διαφορετικά θα τον θανάτωνε επί τόπου. Ο άλλοτε Μέγας Δουξ του Βυζαντίου αρνήθηκε φυσικά εντόνως, με αποτέλεσμα να αποκεφαλιστεί ο ίδιος, ο πανέμορφος αμούστακος γιος του και ο γαμπρός του, ο Κατακουζηνός. Άλλοι δίνουν κι άλλες λεπτομέρειες. Κατ’ αυτούς, αξιωματικός του Μωάμεθ, λέει στον Νοταρά ότι ο Σουλτάνος περιμένει να του δώσει το 14χρονο παιδί του για το χαρέμι του. Ο Νοταράς, αηδιασμένος και με φρόνημα λιονταρίσιο απαντά οργισμένος: « Όχι! Αυτό δεν θα γίνει ποτέ!»

-        Μόνον που το «Όχι» δεν το δέχεται ο Σουλτάνος, απαντά ο αξιωματικός του Πορθητή. Το «Όχι» στο πρόσωπό του συνοδεύεται με τον αποκεφαλισμό εκείνου που τόλμησε να το ξεστομίσει. Το γνωρίζετε…

-        Χίλιες φορές καλύτερα ο θάνατος, παρά η ατίμωση, αποκρίνεται ο γίγαντας Νοταράς. Μόνον που κάνω έκκληση στον ανθρωπισμό σου. Θέλω να σκοτώσεις πρώτα τον γιο μου κι ύστερα εμένα, ώστε να είμαι σίγουρος ότι δεν θα μπει στο χαρέμι, αν εγώ φύγω πρώτος…

Τα λόγια του Νοταρά άγγιξαν τον Τούρκο απεσταλμένο. Ίσως να ήταν κι αυτός πατέρας. Ίσως να θαύμασε το θάρρος, τον αντρισμό και το δίκαιο των λόγων του Μεγάλου Δούκα. Πάντως, μετά από ολιγόλεπτη σκέψη συμφώνησε.

Φαντάζεστε την αλλοφροσύνη και την τραγικότητα της σκηνής; Διανοείστε τι ένιωθε εκείνος ο γονιός, ξέροντας το τι θα επακολουθήσει;

Ο ιστορικός της Άλωσης Δούκας μας παραθέτει τα λόγια που απηύθυνε ο τραγικός πατέρας προς το παιδί και τον γαμπρό του, λίγο προτού τους αναλάβει ο δήμιος:

«Αγαπημένοι μου, πού είναι ο βασιλιάς μας; Χθες δεν δολοφονήθηκε; Πού είναι ο συμπέθερός μου και πατέρας σου, ο Μέγας Δομέστιχος; Πού είναι ο Μέγας σταυλάρχης Παλαιολόγος με τους γιους του; Δεν σφάχθηκαν χθες στον πόλεμο; Μακάρι να είχαμε πεθάνει κι εμείς μαζί τους. Ωστόσο και τούτη δω η ώρα είναι η κατάλληλη. Να, τώρα είναι η ευκαιρία. Να, ας πεθάνουμε κι εμείς στο όνομα Αυτού που σταυρώθηκε για το χατίρι μας, θανατώθηκε και αναστήθηκε, για να γευτούμε μαζί του τα αγαθά Του».

Ο γιος του, όσο μιλούσε, τον κοίταζε ήρεμος, γεμάτος εμπιστοσύνη και σεβασμό. Ο πατέρας, χλωμός αλλά στητός τού έσφιγγε το χέρι δυνατά. Οι όμορφες στιγμές στο σπιτικό τους, φαίνονταν πλέον πολύ μακρινές. Κοίταξε στοργικά το βλαστάρι του που δεν πρόλαβε να ανθίσει. Τουλάχιστον θα έφευγε ακηλίδωτο, αντρόπιαστο. Αρχοντόπουλο αληθινό, παλικάρι ως το τέλος.

Και στη συνέχεια ο Νοταράς σταυρώνεται αλλεπάλληλες φορές. Αγκαλιάζει με σπαραγμό το παιδί του και βλέπει κάτωχρος να κυλάει μπροστά του το πρώτο κεφαλάκι χτυπημένο από το κοφτερό γιαταγάνι του δήμιου. Ξεσχίζεται η καρδιά του, μα πρέπει ν’ αντέξει. Να δει τον αποκεφαλισμό και του γαμπρού του, ώστε να είναι σίγουρος ότι δεν θα τους σύρουν στο χαρέμι. Κάτι για το οποίο δεν ήταν καθόλου βέβαιος, αν σκότωναν αυτόν πρώτα. Ευτυχώς που ο αξιωματικός δέχθηκε την ύστατη παράκληση του πατέρα.

Με την θυσία τους οι τρεις άντρες γίνονται Νεομάρτυρες, διότι δεν υποτάχθηκαν στις ορέξεις του Μωάμεθ. Όταν ο δήμιος ολοκλήρωσε το φρικαλέο έργο του, ένας μεγάλος αριθμός ευγενών του Βυζαντίου, καρατομήθηκε και τα δύστυχα παιδιά τους μοιράστηκαν την τραγική τύχη της οικογένειας του Νοταρά.

Αφού εκτελέστηκε ο Νοταράς, η περιουσία που είχε στην Κωνσταντινούπολη κατασχέθηκε όλη. Δυστυχώς, η σύζυγος του Μεγάλου Δούκα, μετά τον θάνατο του άντρα της, πουλήθηκε σαν σκλάβα και πηγαίνοντας προς την Ανδριανούπολη, πέθανε σαν σκλάβα στον δρόμο. Έτσι μαρτυρικά έληξε η ζωή της άλλοτε κραταιάς δούκισσας του Βυζαντίου.

Η κόρη τους η Άννα σώθηκε διότι όπως έγραψα και πιο πάνω, είχε καταφέρει να διαφύγει πριν λάβουν χώρα τα φριχτά γεγονότα που περιγράψαμε.

Καθίσταται σαφές λοιπόν ότι όλα τα παραπάνω καταδεικνύουν την γενναιότητα του Μέγα Δουκος Λουκά Νοταρά! Επέλεξε ως γνήσιος Έλληνας τον θάνατο από την ατίμωση!

Απλά η διαμάχη μεταξύ των Ελλήνων είχε οδυνηρές συνέπειες για τον ίδιο τον Ελληνισμό, αφού τα αντίπαλα στρατόπεδα (ενωτικοί και ανθενωτικοι) μισούσαν πραγματικά το ένα το άλλο. Οι δε αρχικές περιγραφές για τον Νοταρά είναι από τους ενωτικούς και φίλους του Αυτοκράτορος, Σφρατζη και Κριτοβουλο, με αποτέλεμα να μην είναι αντικειμενικές.

Η Ρωμανια παρθεν λοιπόν την απόφραξα ημέρα της 29ης Μαΐου του 1453. Κωνσταντίνος την ίδρυσε και Κωνσταντίνος την έχασε! Έτσι έλεγε ο χρησμός εξάλλου.

Σήμερα, 564 ολόκληρα έτη από την άλωση, η πραγματικη πρωτεύουσα του γένους είναι ακόμη αλύτρωτη και περιμένει, μαζί με ένα ολόκληρο εθνος, τον μαρμαρωμενο βασιλιά να την ξαναπάρει!

Πάλι με χρονια με καιρούς, πάλι δικά μας θα ναι!

Διαβάστηκε 260 φορές Τελευταία τροποποίηση στις Κυριακή, 04 Ιουνίου 2017 09:45
Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: « «Αν βουληθώ να σ’ αρνηθώ, να σ’ απολησμονήσω…»
Δημήτριος Π. Μάρκου

Ο Δημήτριος Π. Μάρκου, προέρχεται απο πολύτεκνη οικογένεια.

Η καταγωγή του ειναι από το Μαρούσι Αττικης, η απώτατη δε καταγωγή του προέρχεται απο τον Σουλιώτη πολεμιστή Μάρκο Κιτσακη, ο οποίος μετά την έξοδο του Μεσολογγίου το 1826, κατα την οποία διεσώθη, εγκαταστάθηκε στο Μαρούσι.

Εισήλθε μέσω των πανελληνίων εξετάσεων στην Νομική Σχολή του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών εν έτει 1995.

Αποφοίτησε το έτος 2000, ενώ καθ’ όλη τη διάρκεια της φοιτήσεως του εργάστηκε σε αρκετές εργασίες προκειμένου να εξασφαλίσει τα ως προς το ζην.

Κατά τη διάρκεια των σπουδών του συμμετείχε στο Πρόγραμμα Πρακτικής Άσκησης Φοιτητών (ΕΠΕΑΕΚ), με γνωστικό αντικείμενο το Ποινικό Δίκαιο.

Από το 2000 έως το 2004 υπήρξε αρχικώς ασκούμενος δικηγόρος και εν συνεχεία συνεργάτης σε μεγάλο δικηγορικό γραφείο του Κολωνακίου με ειδίκευση στους τομείς του Αστικού, Εμπορικού και Ποινικού Δικαίου και βοηθός νομικού συμβούλου σε μεγάλες εταιρείες, ενώ παράλληλα επεξεργάστηκε συμβάσεις που αφορούσαν μεγάλες αλλοδαπές εταιρείες και την εμπλοκή τους στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας του 2004.

Εν συνεχεία, από το 2004 έως και το 2008, υπήρξε βασικός συνεργάτης σε μεγάλη Δικηγορική Εταιρεία των Αθηνών, με απόλυτη αυτονομία και αρμοδιότητα στον εξ’ ολοκλήρου χειρισμό υποθέσεων σε όλους του τομείς του Δικαίου (ΕΜΠΟΡΙΚΟ, ΑΣΤΙΚΟ, ΠΟΙΝΙΚΟ, ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ) και νομικός σύμβουλος, ως εκπρόσωπος της εταιρείας, παράσχων άμεση νομική συνδρομή στις εταιρείες – πελάτες του γραφείου, ενώ το 2007 υπήρξε βοηθός νομικού συμβούλου στον ΟΑΣΑ, πράττων για λογαριασμό του εν λόγω Οργανισμού τον νομικό έλεγχο επί των υποψηφίων σε διαγωνισμούς του ανωτέρω νομικού προσώπου.

Τέλος, τον Σεπτέμβριο του 2008 ίδρυσε το γραφείο ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ Π. ΜΑΡΚΟΥ & ΣΥΝΕΡΓΑΤΕΣ, εδρεύον στην Κηφισιά, το οποίο, χάρη στον ίδιο αλλά και στους συνεργάτες που διαθέτει, έχει την τεχνογνωσία και την υλικοτεχνική υποδομή να ασχολείται επί παντός ζητήματος απτομένου του χώρου του δικαίου.

Σήμερα, ο Δημήτριος Π. Μάρκου είναι έγγαμος και πατέρας δύο τέκνων.

Top
Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί cookies για καλύτερη φυλλομέτρηση. Δείτε πώς χρησιμοποιούμε τα cookies και πώς μπορείτε να αλλάξετε τις ρυθμίσεις σας. Περισσότερα…