Από το τίποτα, τίποτα θα πάρεις

της Αγγελικής Βασιλοπούλου*

Η κυβέρνηση είχε εξ αρχής την εντολή να διαπραγματευτεί και να φέρει ένα θετικό διαπραγματευτικό αποτέλεσμα εντός της ευρωζώνης. Απέτυχε όμως να φέρει ένα τέτοιο αποτέλεσμα, όχι μόνο εξαιτίας της δυσκαμψίας των θεσμών που φέρουν και αυτοί ευθύνη, αλλά κυρίως εξαιτίας της αποτυχίας της να προετοιμάσει ένα ρεαλιστικό πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων, το οποίο θα στόχευε στην εγγενή διαφθορά και στις πελατειακές σχέσεις, θα μείωνε δραστικά το κόστος της ελληνικής διοίκησης, θα προσέβλεπε στο άνοιγμα των αγορών και στην πρόσβαση στην εργασία, καθώς και σε άλλες θεμελιώδεις μεταρρυθμίσεις, ούτως ώστε να ανακάμψει η ελληνική οικονομία.

Έτσι λοιπόν, φθάνουμε στο σήμερα. Οι Έλληνες θα πρέπει να απαντήσουμε την 5η Ιουλίου με εντολή της κυβερνήσεως και το ερώτημα έτσι όπως διατυπώνεται, δηλ. αν θα συμφωνήσουμε ή όχι με την πρόταση των δανειστών. Είναι όμως πράγματι αυτό το ερώτημα; Πόσο ειλικρινές μπορεί να είναι ένα ψευδοδίλημμα, το οποίο έρχεται σε αντίθεση προς τα όσα ευαγγελιζόταν η κυβέρνηση προ εκλογών; Yπόποίες συνθήκες και ιδεολογικές συνιστώσες αυτό ετέθη; Πόσο σθεναρά και υπερήφανα η κυβέρνηση διαπραγματεύτηκε και υπερασπίστηκε επί της ουσίας τα αιτήματα του ελληνικού λαού που την εμπιστεύτηκε; Συνιστά η διαρκής άρνηση μια σοβαρή διαπραγμάτευση;

Και αν το αποτέλεσμα είναι ένα ηχηρό ΝΑΙ; Εκεί θα κληθεί η αριστερή κυβέρνηση να εφαρμόσει ένα σχέδιο, το οποίο έπεσε αμαχητί, και στο οποίο δεν πιστεύει, αλλά εν τούτοις θα εφαρμόσει; Θα ψηφίσει το ΣΥΡΙΖΑ προτάσεις με τις οποίες δεν συμφωνεί, αλλά με «βαριά καρδιά» θα κληθεί να ενεργοποιήσει; Πόση ακόμη ασυνέπεια λόγων-έργων θα πρέπει να υπομείνει αυτός ο έρμος λαός; Και πώς μας διασφαλίζεται η επόμενη μέρα από την κυβέρνηση; Mήπως να αρχίσουμε να ανησυχούμε;

Μια δεύτερη εύλογη απορία είναι η εξής: εφόσον υπάρχει αυτή η ανησυχία και η ανάγκη απόδοσης του δικαίου, πώς αυτή θεμελιώνεται και εξασφαλίζεται απότην παρούσα αριστερή κυβέρνηση «της ηθικής ανωτερότητας», την οποία συχνά επικαλείται; Με ξεροκεφαλιά, ευρωσκεπτικισμό και πόλεμο στα εγχώρια κομματικά χαρακώματα; Μήπως τελικώς δεν υπάρχει καμία εξασφάλιση για την επόμενη μέρα; Πόση «ηθική ανωτερότητα», όπως διατυπώθηκε χθες βράδυ στη Βουλή, εγκλείει ο παραλληλισμός του «όχι» με τις ιστορικές περιόδους κατά τις οποίες η χώρα μας πέρασε διά πυρός και σιδήρου; Eίναι τουλάχιστον ιταμό και αφελές και θεωρεί κάποιος πως το «όχι» συνιστά ένα αγνό και πολεμικό όχι ή ένα εθνικό «όχι». Μήπως πρόκειται για ένα «όχι» ενός επικίνδυνου πολιτικού προσανατολισμούπου δεν βασίζεται σε κανένα σχέδιο ή ακόμα χειρότερα βασίζεται σε μια ατζέντα που προετοιμάζει τη χώρα να υποδεχθεί αμφιβόλου ποιότητας προστάτες και καλοθελητές; Γι’ αυτό το λόγο και δεν μπορεί να συγκριθεί το παρόν δημοψήφισμα με κανένα κόψιμο γόρδιου δεσμού, με καμία επανάσταση, τη στιγμή που δεν ταυτίζεται με τις ίδιες τις αρχές της ελευθερίας, αλλά αντιθέτως εκπροσωπεί μια σπασμωδική απαξίωσή της. Ας κοπάσουν λοιπόν οι ενθουσιώδεις ιαχές.

Η κυβέρνηση έπρεπε να θέτει ως πρώτιστο καθήκον της απέναντι στις μελλοντικές γενιές να διατηρήσει μια Ελλάδα που θα έχει το περιθώριο επιλογών και όχι μια Ελλάδα που θα επιδιώκει τηνπολιτική και ηθική της πτώχευση, η οποία θα αποβεί μακροπρόθεσμα πιο επονείδιστη και ταπεινωτική από μια οικονομική χρεοκοπία. Ήδη αποδείχθηκε ανεπαρκής. Και μετο δημοψήφισμα δεν διασφαλίζει τη σταθερότητα. Εκτός αν επιδιώκει αποκλειστικά αυτό, δηλ. την αποσταθεροποίηση και την μεθοδευμένη απομόνωση.

Αυτήν τη στιγμή περπατάμε στην ομίχλη γυμνοί. Κι όταν μεθαύριο το αίμα θα ρέει φρέσκο στην άσφαλτο, κανείς δεν θα είναι εκεί για να μας διασφαλίσει πως θα ξανασηκωθούμε όρθιοι. Ας αποφασίσουμε με γνώμονα τη συνείδησή μας πέρα από κάθε φόβο και ας επιλέξουμε το ΝΑΙ σε μια καθαρή διαπραγμάτευση που να διασφαλίζει τα βέλτιστα για τη χώρα μας, ΝΑΙ στη δύναμη της Πολιτικής Πειθούς που ξέρει να επιχειρηματολογεί και να επωμίζεται την ευθύνη και όχι να τη μεταθέτει, δείχνοντας τελεσίδικα και αδιαπραγμάτευτα το δρόμο ενός απομονωτισμού και ενός απαρχαιωμένου και αποτυχημένου μοντέλου που οδηγείμια χώρα στην αλληλεξόντωση και την αστάθεια.

*H Αγγελική Bασιλοπούλου γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα. Απόφοιτος του Κλασικού Τμήματος Φιλολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής Αθηνών, πρώην υπότροφος ΙΚΥ, με κύριο ερευνητικό ενδιαφέρον της Διδακτ. Διατριβής της την Αρχαία Ελληνική Φιλοσοφία, αρθρογραφεί κυρίως σε επιστημονικά περιοδικά τόσο στην ελληνική όσο και στην αγγλική γλώσσα.

Διαβάστηκε 891 φορές Τελευταία τροποποίηση στις Δευτέρα, 29 Ιουνίου 2015 07:34
Ραφαήλ Α. Καλυβιώτης

Ο Ραφαήλ Α. Καλυβιώτης είναι Πολιτικός Επιστήμων, απόφοιτος του τμήματος Πολιτικών Επιστημών και Δημόσιας Διοίκησης του Πανεπιστημίου Αθηνών. Έλαβε εξειδίκευση στην Πολιτική Επικοινωνία και Ανάλυση ενώ έχει διατελέσει επικοινωνιακός σύμβουλος και Campaign Manager.

Κατέχει δύο μεταπτυχιακούς τίτλους από το Cardiff University και το Institute of Chartered Shipbrokers με εξειδίκευση στη Ναυτιλιακή Πολιτική και στην επίλυση ναυτασφαλιστικών διαφορών.

Είναι Ιδρυτής και Συντονιστής του Δικτύου Ελλήνων Συντηρητικών (www.syntiritikoi.gr) ενώ είναι τακτικός αρθρογράφος στην εφημερίδα ΕΣΤΙΑ και επιστημονικός συνεργάτης της μηνιαίας επιθεώρησης "Νέα Πολιτική".

Επιστημονικός Συνεργάτης της Νέας Δεξιας

Top
Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί cookies για καλύτερη φυλλομέτρηση. Δείτε πώς χρησιμοποιούμε τα cookies και πώς μπορείτε να αλλάξετε τις ρυθμίσεις σας. Περισσότερα…